Był to koniec - koniec wszystkiego, co pozostało mi w życiu na tej ziemi, koniec spokoju i wiary w integralność przyrody z ludzkim umysłem. Wszystko, co mogłem sobie wyobrazić (...) nie dałoby się porównać z tą demoniczną, bluźnierczą wprost rzeczywistością, jaką ujrzałem, czy też wydawało mi się, że ujrzałem. (...) Możliwe to, aby nasza planeta spłodziła coś takiego i aby ludzkie oko naprawdę oglądało to, co dotychczas znane było tylko rozgorączkowanej fantazji i nie mającej znaczenia legendzie?
- HP Lovecraft, Widmo nad Innsmouth

Pisze te słowa pod silnym naciskiem psychicznym, nie będąc pewnym, czy w chwili, kiedy je czytacie, wciąż będę mógł się zaliczać do grona ludzi zdrowych na umyśle. Mój skołatany umysł został w ostatnich dniach poddany zbyt okrutnym torturom postrzegania rzeczywistości, taką jaka jest, a nie taką, jak chcielibyśmy ją widzieć. Mój dotychczasowy światopogląd rozłazi się w szwach, a z ciemnych rogów pokoju wyłażą potwory. Nawet moje papugi skrzeczą sarkastycznie i spoglądają na mnie z szałem w oczach. Bóg umarł. A jeśli nawet nie Bóg, to przynajmniej „bóg”. Autorytet moralny. Adam M.

W teczkach szaleństwa

Przez kilkanaście lat załoga speców z Czesrskiej tresowała miejscowy ciemny lud w recepcji dwóch, niepodważalnych dogmatów. Po pierwsze: grzebanie w przeszłości jest bluźniercze i plugawe, a kto się tego tyka, z pewnością jest oszołomem, szaleńcem i nienawistnikiem. Drugim pewnikiem trzeciorzeczpospolitej rzeczywistości miało być powszechne przekonanie o wojującym antysemityzmie Polaków, którzy tylko czyhają, kiedy by tu tylko anihilować kolejnego Żyda. Z tych dwóch powodów, bycie Polakiem stało się czynnością co najmniej dwuznaczną moralnie i zanim Salon przedstawił rozsądną i atrakcyjną alternatywę (jaką było bycie Europejczykiem), lud prosty cierpiał katusze wyrzutów sumienia. Tym większe, im mocniej akolici Wieszcza-oberredaktora uderzali biczem w „tradycyjny, ludowy katolicyzm polski”, „resentymenty narodowe” oraz inne grzechy.

Coś jednak skruszało w sprawie sakralnej wizji przeszłości. Co prawda, salonowa załoga nadal nawołuje do spalenia archiwów, ale nie jest już tak pryncypialna w sprawie palenia ludzi, którzy we wspomnianych instytucjach grzebią. Zwłaszcza, że niektórzy przyjaciele Adama M., w tym sam salonowy kapelan oraz metropolita lubelski (ale powiedzmy sobie szczerze – ta druga funkcja jest chyba mało istotna, co można wnosić po proporcjach medialnego zaangażowania arcybiskupa w jedno i drugie zadanie), Józef Życiński, muszą dziś w przeklinanym „rynsztoku” się kąpać, aby zadośćuczynić żądaniom swych owieczek. Ale o ile stosunek do teczek (równie plugawych i obcych co sam Necronomicon!) ewoluował, zmieniał się stopniowo, do drugi dogmat runął tak szybko, jak mury mojego zdrowego rozsądku.

Zew Michnika

Adam M. przyczaił się. Prawie jak Chtuchlu, który spoczywa cicho na dnie Pacyfiku i czeka aż „gwiazdy będą właściwe”, Wieszcz skrył się w odmętach Czerskiej, by wychylić swe intelektualne macki jedynie w najważniejszych dla kultu sprawach. Tak było przy kolejnym zakręcie lustracyjnym, nie inaczej na okazję rozmów koalicyjnych. Jeśli Oberredaktor zabiera swój poważny i autorytarny (choć przecie tak demokratyczny...) głos, to znak, iż omawiana kwestia jest kluczowa dla Salonu i jego kultystów. Albo inaczej – jest do wypowiedzi niejako zmuszany, przez wytrwałe prośby wyznawców i sojuszników. Tak więc każdy esej Adama M., który ukarze się na zaszczytnym miejscu w Wyborczej, stanowi dobry probierz powagi konkretnego zagadnienia. A ponieważ od czasu sławnego, i przez niektórych ormowców politpoprawności okrzykniętego „antysemickim”, felietonu Stanisława Michalkiewicza, nad Wisła wciąż wzbiera przenikająca dusze woń żydocentryzmu (zarówno... hm... jakby to powiedzieć... wedle jednego, jak i drugiego paradygmatu myślenia), to Wieszcz już po raz kolejny zabiera głos w owej przerażające sprawie. O ile jeszcze wcześniejsze teksty wydały mi się logiczne i zrozumiałe (przynajmniej w salonowym kulcie), gdyż zawierały np. standardowe oskarżenie o antysemityzm śp. Biskupa Kaczmarka, to najnowsze wystąpienie musi przejmować trwogą.

Coś z gwiazdami wyraźnie się pochrzaniło.

Przyczajony strach

Adam M. krytykuje Elie Wiesela. Ba, i to nie przy byle jakim pretekście, bo z okazji recenzji książki Jana Grossa „Strach”. Artykuł dźwięczy zdumiewająco – Adam M. sprzeciwia się postrzeganiu Polaków, jako antysemitów! Ba, kreśli niebezpiecznie cienką linię, przypominając, iż przeciw godzinkom nienawiści Wiesela o tzw. „pogromie kieleckim” protestowała cała masa poprawnych autorytetów i ks. Tischner (szkoda, że nie dość głośno, abym to w 1996 usłyszał). Czy zdajemy sobie sprawę, co to oznacza? Wieszcz tworzy wyraźny podział i to podział zupełnie różny, niż ten dotychczasowy. Bo do tej pory, każdy kto znajdował lub wymyślał winy Polaków był „swój”, dobry. Teraz i sam Oberredaktor przekracza linię potępienia i wstępuje na ciemną stronę dociekania prawdy historycznej.

Nie dość tego – neguje mistyczne znaczenie ataku na rabina Schudricha, a nawet opisuje niezwykle troskliwe zachowanie polskich władz wobec poszkodowanego. Zachowanie, na które szary obywatel Polski nie ma co liczyć. To już skraj szaleństwa, niemal wojujący michalkiewiczyzm!

Coś na progu?

Adam M. podważył dwa filary głoszonego wcześniej przez siebie dogmatu. Zanegował zbiorową odpowiedzialność Polaków za wszelkie czyny antysemickie i zlekceważył mistyczne uczestnictwo narodu nadwiślańskiego w holocauście (fizycznie objawiane dzisiaj mówieniem o przywiązaniu do tradycji). Jak wyjaśnić ten kopernikański przewrót w myśleniu (a może lepiej powiedzieć – przewrót od dogmatu do myślenia)? Boskim szaleństwem Mistrza? Niewykluczone, patrząc na jakość jego tekstów od czasu afery Rywina, choćby częściowo skłaniałbym się do tej odpowiedzi. A może to IV RP odmieniła oblicze nie tylko „tej ziemi”, ale i „tych autorytetów”? Teza tyleż kusząca, co kontrowersyjna. Byłby to faktyczny pogrzeb III RP, rozumianej jako paradygmat polityczno-filozoficzny. Ale ponieważ Duch wieje kędy chce, czy nie mógłby zawiać i śpiącego w zatopionym mieście R'lyeh władcę koszmarów polskiej elitki?

A może nie trzeba sięgać po mistyczne powody? Może Duch wiał jak wiał, a to Wieszcz wyczuł idealnie kierunek. Kto wie, czy nie już przygotowuje się do dostosowania do nowych warunków, skoro na „dobre gwiazdy” może czekać kolejne eony? W tym przypadku metafora zatopionego R'lyeh nabiera nowego, bardzie dosłownego znaczenia, a nasz lęki o zdrowe zmysły powinniśmy schować głęboko. A wyciągnąć nadzieję, skoro nasz lokalny Cthulhu chowa się pod morskimi falami oportunizmu.

Tylko czemu te papugi patrzą tak dziwnie?

Ps.

Drodzy Czytelnicy!
Jeśli nie zrozumieliście niczego z powyższego tekstu i naprawdę obawiacie sięo moje zdrowie umysłowe, zajrzyjcie tu.